Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, η τέχνη τον συγκινούσε βαθιά. Ήταν πάντα παρούσα στα ενδιαφέροντά του, παρά την έλλειψη σχετικών ερεθισμάτων από το περιβάλλον του. Τα σκίτσα στα τετράδια, οι νερομπογιές, η πρώτη του Kodak και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες αποτελούσαν διέξοδο από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Τα τελευταία χρόνια, ελεύθερος από τις βιοποριστικές υποχρεώσεις, ασχολήθηκε πιο συστηματικά με την ξυλογλυπτική και τη ζωγραφική, για να καταλήξει τελικά στη φωτογραφία. Η τέχνη αυτή συνεχίζει να τον μαγεύει με τον τρόπο που αποδίδει τις στιγμές της πραγματικότητας. Η μηχανή του είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του: ένα εργαλείο που όχι μόνο διασώζει τη μνήμη, αλλά γίνεται και αφορμή για διάλογο και αλληλεπίδραση με τον κόσμο, διαμορφώνοντας τελικά την κοινωνική του υπόσταση.
